KERSTTRANSPORT 2009.

Hallo lieve mensen, hier is dan eindelijk het verslag van ons kersttransport naar het kindertehuis in Stargard.

Klik hier voor de foto's!

Na weer maanden van intensief inzamelen, het maken van kerstpaketten en de kerstdozen voor alle kinderen was het dan eindelijk zover. 17 December was aangebroken, de dag waarop we zouden gaan laden. En zoals altijd was ook nu de vrachtauto van TIMMERMANS LOGISTICS uit Diessen weer keurig op tijd. Maar hiervoor waren nog een paar weken van stress. De inzamelingen bij de diverse supermarkten vielen een beetje tegen. Behalve bij ALBERT HEIJN in Castricum en in Hoorn. Hier hadden wij een record aantal dozen, zodat wij toch nog weer een groot aantal kerstpaketten konden maken. Samen met mijn zoon  Rene ben ik hier een paar dagen mee bezig geweest. Toen de dozen voor de kinderen. Deze waren dit jaar weer groter, dus moest er ook weer meer in. Dat viel bij lange na nog niet mee. Maar gelukkig had ik nog heel veel nieuwe kleding, sokken en sloffen. Maar ja, het zijn en blijven kinderen en zij willen natuurlijk ook graag nieuw speelgoed. Ondanks dat ik hier van wel iets meer had mogen hebben, is het allemaal toch nog goed gekomen.

Zoals gezegd, de auto was er keurig op tijd en samen met Mario, Rene, Erik en de zeer behulpzame chauffeur was de oplegger in no time geladen en kon de chauffeur om 14.00 uur met zijn reis naar Stargard beginnen.

Na thuis nog het e.e.a. geregeld en gepakt te hebben was voor ons ook de tijd aangebroken om te vertrekken. Maar eerst moesten wij onze kleindochter Ivonne van 9 jaar ophalen. Zij mocht met ons mee, wat voor haar een hele belevenis en voor ons een groot feest was. Alleen ben ik erg ziek geworden. Ik denk, dat ik de laatste tijd te veel van mijn lichaam heb gevergd. De kachel was uit gegaan. Maar ja, toch maar doorgaan. De reis viel deze keer heel erg tegen. Door de hevige sneeuw onder weg hebben wij er deze keer 13 uur over gedaan i.p.v. de normale 9 uur. Met de chauffeur hadden wij afgesproken, dat hij net over de duits/poolse grens op ons zou wachten, zodat wij gesamelijk naar het kindertehuis konden rijden. Om 11 uur waren wij daar en na ons wat opgefrist en wat gegeten te hebben, kon het uitladen beginnen. Zoals altijd was het ook dit jaar weer een groot feest. Voor Janina - de vrouw die zich inzet voor de arme gezinnen - hadden wij weer heel veel dozen en flink wat kerstpaketten, zodat zij weer een behoorlijk aantal gezinnen een mooie kerst kon bezorgen. Ook was er deze reis veel schoolmeubilair mee. Gedoneerd door de Openbare Basisschool in Oude Niedorp. Heel erg bedankt hier voor. De meubels werden bijna direkt door medewerkers van een plaatselijke school opgehaald. Dolblij waren ze er mee. Je moet weten, dat de leerlingen nog steeds op die oude banken zitten. Een hele verbetering dus. En dan de moeder en 3 zusjes van Genik. Ook het gezinnetje van zijn broer was niet vergeten. Voor hen haden wij ook een hele verzameling. Maar natuurlijk ging het meeste weer naar ons "eigen" kindertehuis. Voor hen haden wij heel veel kleding, schoenen, speelgoed, autostoeltjes, incontinentiemateriaal voor de gehandicapten, enz., enz. Dolblije gezichten alom.

Zaterdag's zijn wij met Genik naar zijn familie gereden. Roman - de directeur - hadden wij bereid gevonden om met zijn Transporter mee te gaan. Dit om alles maar in 1x te kunnen laden. Zoveel hadden wij voor ze. Natuurlijk was Ivonne ook mee en van wat zij aantrof was zij diep onder de indruk. Deze mensen hebben nl. geen normale kachel, laat staan een CV. Hier wordt nog hout gestookt, maar ja, als dat op is, is het snel gedaan met de warmte. En het hout was dus op. En dat bij 12* minus overdag. Maar de kou was snel vergeten en de vreugde en blijdschap straalde weer van de gezichtje van de 3 meisje toen ze ons zagen. Kleding en beddegoed, van alles hadden wij bij ons. Ook voor de broer van Genik. Natuurlijk was er voor Roksanna, Klaudia en Amanda een grote kerstdoos vol met lekkers: chocoladeletters, snoepgoed en nog een heleboel andere hebbedingetjes. Ook kreeg ieder nog een prachtig pakket van die mevrouw uit Nieuwe Niedorp.

Ook Hetty uit Wijchen had weer driftig zitten breien. Heel veel mooie en vooral warme truien had ze klaar. Prachtig! Voor Klaudia was er bovendien nog een heerlijk warme jas en voor Roksanna een paar mooie Mega Mindy laarzen. De blijdschap van deze 3 kindertjes is altijd weer zo groot, dat ik iedere keer weer moet vechten tegen de tranen. Deze kinderen hebben echt helemaal niets, maar wiens jonge leventje nu dankszij al die lieve mensen die ons steunen toch weer een klein beetje dragelijker wordt.  En dat is een grote voldoening. Voor moeder Wioletta hadden wij ook een mooie doos vol met kleding en van alles en nog wat. Ook hadden wij een aantal dozen met levensmiddelen voor haar, zodat zij samen met haar 3 meisjes met de kerst ook lekker konden eten. Ook voor de broer van Genik hadden wij kleding en levensmiddelen.

Wat  eigenlijk nog boven aan mijn verlanglijstje staat is dit: een wasmachine en een condensdroger voor Wioletta. Zij moet alles nog met de hand wassen en het droog zien te krijgen op 2 waslijntjes in de keuken en de kamer. De kamer die tevens dienst doet als slaapplaats voor 4 personen.

Na even een paar dagen van rust, bezoekjes brengen aan en knuffelen met de kinderen en natuurlijk shoppen met Ivonne was de grote dag daar: 24 december.

Maar eerst wil ik nog even iets vertellen over Ivonne. Zij mocht van Beata het hele tehuis doorlopen zonder begeleiding. Zij was danook de hele dag bij de kinderen op de diverse afdelingen om met hen te spelen en te knuffelen. Ze gingen met elkaar om al kenden ze elkaar al jaren. En de kinderen maar roepen: Ivonna, Ivonna!! Ook met Mirella - het zusje van Genik - was zij hele dikke vriendinnetjes geworden.

Op 24 december dus, om 12.00 uur werd Heilige Avond gevierd. Deze keer was er hoog bezoek aanwezig in de vorm van Meneer Pastoor en de Landrat met zijn gevolg. Allemaal hoge heren, maar dat doet me niet zoveel. Als zij weer zijn vertrokken, zijn de kinderen weer vergeten. Na een optreden van de kinderen - zij zongen en speelden het Kerstfeest - werd het Heile Brood gedeeld en konden wij allemaal aan tefel. Maar alvorens met het eten te kunnen beginnen kreeg ik uit handen van de Landrat een prachtig kado uitgereikt. Dit voor onze inzet voor de kinderen, het vele werk wat wij doen en het regelen van het transport. Natuurlijk is het prachtig dat er dankbaarheid wordt getoond, maar dat is voor mij maar bijzaak. Duizend maal mooier vind ik de zelfgemaakte kadootjes van de kinderen.

Er was daar een klein meisje - Dominika - dat ik al een hele tijd terug in mijn hart had gesloten. In mijn vorige verslagen heb ik al uitgebreid geschreven over Dominika. Nu - toen wij daar waren - kregen wij te horen dat zij zou worden geadopteerd. Voor haar ben ik heel erg blij. Heeft ze eindelijk een moeder en een vader die heel veel van haar houden en die er voor gaan zorgen, dat zij in een liefdevol gezin kan opgroeien. Maar het deed toch heel erg veel pijn toen wij afscheid van hhar gingen nemen. Wij hebben - als enigen- met de adoptieouders mogen praten. Hele lieve mensen. Ook de kerstdoos die ik voor Dominika had mocht ik haar nog geven. Haar nieuwe ouders vonden dit ook helemaal te gek. Onderling hebben wij onze e-mailadressen uitgewisseld, zodat wij in de toekomst toch nog een klein beetje kontakt kunnen houden. Dit geeft je toch wel een goed gevoel.

De volgende dag - 25 december - was mijn grote dag. Dit is nl. mijn verjaardag. En evenals vorige keren, wachtte er ook nu weer een verrassing. Ik werd al vroeg door een paar kinderen van onze kamer mee gesleurd naar beneden. Daar aangekomen moest ik een kamertje binnengaan. Pikdonker was het er. Maar toen plotseling het licht aan ging, stonden daar alle kinderen samen met Beata en begonnen het Lang Zal Ze Leven in het pools  te zingen. Kippevel kreeg ik. Ook was er weer een overheerlijke taart met het opschrift: Gefeliciteerd Marianna, mamma  van alle kinderen in Dom Dziecka. Tranen!! Je kunt je voorstellen, dat dit voor mij erg emotioneel was. De kinderen hadden weer zelfgemaakte kadootjes. Heel erg lief. Na de koffie met taart was het de hoogste tijd dat de kerstman zijn opwachting kwam maken. Er stonden nl. nog altijd een tig aantal dozen op nieuwe eigenaartjes te wachten. Kerstman Lammert bezocht iedere afdeling apart en reikte de kerstdozen persoonlijk aan ieder kind uit. Eerst de kindertjes van 0 en 1 jaar. Vervolgens naar de peuters en kleuters. Heerlijk al de blije gezichtjes. Er was daar een meisje - Natalia - dat mijn hart - alweer - heeft gestolen. Zij is 2 jaar een een schat om te zien. Zo'n mooi kind. Vervolgens naar de wat grotere kinderen van 4 tot 6 jaar. Ook hier is een meisje - Patricia - dat heel erg aan mij hangt. Zodra zij mij ziet is alles om haar heen vergeten en wil ze allen nog maar op mijn arm en op mijn schoot zitten. Zij is inmiddels 6 jaar en al in het kindertehuis sinds zij een baby was. Het is een prachtig kind om te zien, maar ze heeft wel enkele beperkingen. Ik ben er alleen nog niet achter wat exact. Hierna gingen wij naar de afdeling waar de gehandicapte kinderen zitten. Dit is altijd weer in- en intriest om te zien. Micha was heel erg blij met zijn blauwe politielamp met veel herrie. Dat vindt hij prachtig. Als er maar lawaai uitkomt. Als laatste naar de groep met de oudste kinderen. Ook hier was het een groot feest. Alles vonden ze te gek. Hetty had symbolisch een meisje - Nikola - geadopteerd, maar ze had zoveel, dat ze meteen maar een tweede - Maika - er bij heeft genomen. Nikola was samen met haar broertje Bartek voor het eerst met de Kerst naar hun moeder, dus wij konden de dozen niet persoonlijk overhandigen. Beata heeft ons echter verzekerd, dat zij bij terugkeer alsnog hun dozen zouden krijgen. Maika was heel erg ingenomen met de doos van haar "adoptiemoeder". Dan zijn er ook nog die 2 meiden - Mirella en Ewa. Ook zij zijn symbolisch geadopteerd door Gea Hadders met haar twee echte adoptiedochters uit Zuidbroek. Maar ook Ewa was samen met haar tweelingbroer Artur op bezoek bij hun moeder. Voor het eerst sinds jaren. Mirella was natuurlijk wel daar en overgelukkig was ze met de prachtige doos. Het allermooiste vond zij de oorbellen. Deze moesten dan ook meteen in gedaan worden. Mirella krijgt nooit bezoek en mag al helemaal geen kontakt met haar moeder en vader hebben. Triest voor een kind van 14 jaar. Zij noemt mij steeds liefkozend Mamoesja. ik knuffel haar zoveel ik kan en probeer haar op die manier toch nog een beetje moederliefde te geven. Het is alleen echter maar van korte duur. Mirella is het zusje van Genik en woont samen met haar zusje Andzelika in het kindertehuis. Andzelika is zwaar gehandicapt.

Al met al was het toch weer een geslaagde onderneming. Heel veel blije en lachende smoeltjes. Hier gaat het toch om? Hier doe je het toch voor? Natuurlijk zijn wij ook even bij kindertehuis 1 geweest. De 2 meiden van An van Zon uit Schagen hadden voor hun inmiddels poolse vriendinnen weer een prachtig kado meegegeven. Ditmaal in de vorm van een rugtas vol met allerlei snuisterijen. Dolgelukkig waren ze er mee. Dus An met je 2 meiden.................bij deze heel hartelijk bedankt namens Ania en Patricia.

Natuurlijk moest er ook een bezoekje worden gebracht aan het nieuwe onderkomen van Genik. Hij woont nl. sinds enige tijd in een eigen kamer in een complex voor begeleid wonen. Zijn kamer is door hemzelf helemaal ingericht. Heel erg mooi en smaakvol. Maar al die tijd dat wij in Stargard waren, was hij bij ons. Hij fungeert nl. een beetje als onze tolk. ook voor hem was er natuurlijk een grote kerstdoos. Het allermooiste vond hij playstation en de lamp. Deze zomer komt hij weer voor 3 maanden bij ons om te werken in de bloembollen om zo geld te verdienen voor zijn studie.

Nadat wij weer het hele programma hadden afgewerkt, was het ook voor ons tijd om te gaan. Na uitgebreid afscheid te hebben genomen van de kinderen en van Beata konden wij dan eindelijk vertrekken. Echter niet nadat wij Beata plechtig hadden beloofd in 2010 weer terug te zullen komen.

Samen met kleindochter Ivonne zijn wij richting Swinoujscie aan de Oostzee vertrokken. Wij zouden daar 1 nachtje in een hotel slapen om 's avonds onder de muzikale tonen van de Sunshineband van Richard en Marek mijn verjaardag nog even over te vieren. Ivonne vond het prachtig. De hele avond heeft zij met haar oma en de andere gasten gedanst. Richard is eigenlijk de oorzaak van alles. Ik leerde hem 15 jaar geleden kennen in Duitsland. In de loop der jaren is hij onze allergrootste vriend geworden. Tijdens onze bezoeken aan hem in Polen zagen wij zoveel ellende en armoede, dat wij besloten ons in de gaan zetten voor de arme kinderen. Van hem kregen wij ook het adres van ons kindertehuis. Tot op heden hebben wij geen spijt van onze beslissing. Wij hopen dit werk wat zoveel voldoening en blijdschap geeft nog lang te mogen doen. Ieder keer weer die blijdschap en vreugde op diekindergezichtjes en zoveel liefde die je er voor terug krijgt! Dat is met geen pen te beschrijven. Vergeten is dan alle stress, vermoeidheid, pijn in je rug en in je benen. In 2010 gaan wij zeker weer met ons inmiddels traditionele kersttransport naar Stargard. Maar eerst wacht nog ons zomertransport in juni.

Tot slot wil ik ALLE mensen bedanken die dit transport mogelijk hebben gemaakt, een paar in het bijzonder:

BAKA Soest. Geweldig bedankt voor de prachtige kerstdozen.

Nollie uit Abbekerk. Heel veel dank voor de mooie kleertjes.

Marion Boeijen. Ook jij bedankt voor de mooie levensmiddelenpaketten

Onze dochter Sandra. Prachtig was de doos vol nieuwe kleertjes.

Anette van Oudenaarden van Eigen en Anders voor de mooie slofjes. Voor ieder kind was er een paar.

Tiny Hofman uit Badhoevedorp. Heel erg bedankt voor de donatie, truien en andere spulletjes.

Olga Visser uit Rotterdam. Olga, wat moeten wij toch zonder jou! Heel erg bedankt voor je inzet. Ook namens alle kinderen in Stargard.

Hetty Nijenhof uit Wijchen. Ook voor jou geldt een heel groot dank je wel voor alles wat jij doet voor onze stichting. Geweldig. Ook heel erg bedankt namens Nikola en Maika.

De familie uit Nieuwe Niedorp die Roksanna, Klaudia en Amanda symbolisch adopteerden. Heel veel dank.

An van Zon met haar meiden. Heel hartelijk bedankt namens Ania en Patricia.

Alle filiaalmanagers van de supermarkten waar wij onze inzamelingen mochten houden. Hartelijk bedankt en hopelijk tot in 2010.

En dan tot slot natuurlijk een heel erg speciaal dank je wel richting TIMMERMANS LOGISTICS UIT DIESSEN, onze hoofdsponsor. Zonder jullie fantastische inzet is het voor ons niet mogelijk ons ideaal te verwezenlijken. Tom, het was weer als van ouds geregeld. Zou je ook een heel erg groot kompliment willen maken aan PONOTEX POLEN? Dit voor de enorme fijne manier van samenwerking. En als laatste, maar zeker niet als minste, een heel erg groot kompliment aan de - alweer - zeer nette en behulpzame chauffeur.

Beste mensen, dit was het dan weer van mijn kant. Mocht ik iemand vergeten zijn met naam en toenaam te vermelden, dan bij deze nogmaals: DANK JULLIE WEL ALLEMAAL!!

Mochten er onder u nog mensen zijn, die ook - symbolisch - een meisje of jongetje willen adopteren...........er zijn er nog genoeg over.

Graag tot een volgende keer.

Marianne

Print